Witam, u mojego taty (71 lat) stwierdzono powiększenie lewego migdała podniebiennego. Tata ok. pół roku wcześniej uskarżał się na trudności z przełykaniem, które później ustąpiły. Stan ogólny zdrowia taty jest dobry. Zawsze aktywny fizycznie, negujący wszelkie używki. Po wykonaniu biopsji okazało się, że wskazuje na lekarz podejmie decyzję dotyczącą właściwej dawki u dzieci i młodzieży z postacią wielostawową młodzieńczego idiopatycznego zapalenia stawów; Metex nie jest zalecany do stosowania u dzieci w wieku poniżej 3 lat, ze względu na niewystarczające doświadczenie stosowania leku u pacjentów w tej grupie wiekowej; Sposób i czas podawania Przed zastosowaniem porad i wskazówek zawartych w serwisie, należy bezwzględnie skonsultować się z lekarzem. Szyja ze względu na swoją budowę anatomiczną i rejon spływu chłonki ze wszystkich narządów głowy i szyi stanowi okolicę, w której węzły chłonne ulegają najczęściej powiększeniu. Chłoniak Burkitta u dzieci pojawia się zwykle między 6 a 14 rokiem życia. Chorują częściej chłopcy. Guz atakuje głównie kości szczęki, co jest rzadko spotykane przy innych chłoniakach. Może naciekać na układ pokarmowy lub ośrodkowy układ nerwowy. Ma tendencję do podwójnego zajmowania narządów parzystych. Forum Medycyny Rodzinnej 2009, tom 3, nr 5, 389–395 (non-Hodgkin’s lymphoma) — chłoniak i ultrasonografia z wykorzystaniem ultrasonograficznego środka kontrastującego w Przykładowo leki do chemioterapii dla psa ważącego ok. 30 kg, chorego na chłoniaka kosztują ok. 600-700 zł w wypadku półrocznej terapii. Oczywiście, że licząc wszystkie koszty jest tego więcej, ale informacja dotyczy cen leków. Wiadomo, że podczas wizyty nie płaci się tylko za lek, ale za wizytę. Inne objawy chłoniaka Hodgkina to: gorączka , zmęczenie, nocne poty , swędzenie skóry i utrata apetytu . Również dzieci z chłoniaka Hodgkina ogół doświadczają częstych infekcji wirusowych . Imperium Inscenizacja . Jak w większości nowotworów , chłoniak Hodgkina jest podzielona na etapy , które wskazują na nasilenie choroby. te8xTaJ. Co to jest białaczka i chłoniak oraz jakie są ich przyczyny? Krew jest bardzo istotnym składnikiem organizmu – odpowiada za transport niezbędnych substancji odżywiających ludzkie ciało. Wszystkie obszary, w których produkowane są poszczególne składniki krwi, nazywane są łącznie układem krwiotwórczym. Podstawowym miejscem, w którym powstaje i dojrzewa większość krwinek, jest szpik kostny. U dzieci zlokalizowany jest on wewnątrz niektórych kości, głównie tzw. kości długich (np. kość udowa). To właśnie w szpiku kostnym rozpoczyna się proces tworzenia każdej krwinki. Rozpoczyna się on od niedojrzałej komórki, która daje początek wszystkim innym komórkom krwi. Powstają z niej krwinki czerwone (erytrocyty) i białe (leukocyty, które następnie „specjalizują” się i tworzą jeden z podtypów krwinki białej – limfocyt, neutrofil, eozynofil lub bazofil), a także płytki krwi (trombocyty). Krwinki białe do pełnego dojrzewania potrzebują również innych miejsc, np. śledziony i węzłów chłonnych, więc dopiero po wędrówce po organizmie są w pełni wyspecjalizowane i gotowe do pełnienia wszystkich swoich funkcji. Istotnym elementem, od którego zależy funkcjonowanie poszczególnych krwinek, jest układ chłonny (limfatyczny). Jest to system otwartych naczyń biegnących niezależnie od żył i tętnic. Naczynia te kończą się w obrębie tkanek, następnie łącząc się w coraz większe, tworzą wspólne naczynie uchodzące do układu krwionośnego. Wypełnione są mlecznobiałym płynem – limfą (chłonką). Zawiera ona dużą ilość krwinek białych, odpowiedzialnych za obronę organizmu przed infekcjami. Płyn odprowadzany z tkanek wraz z krwinkami białymi przechodzi przez pierwszych strażników – węzły chłonne; krwinki „zdają raport” odnośnie do napotkanych nieprawidłowych komórek zagrażających organizmowi. Z kolei naczynia biegnące do tkanek najczęściej niosą chłonkę zawierającą krwinki już wyspecjalizowane, gotowe do walki z rozpoznanym wrogiem, lub krwinki poszukujące nowych zagrożeń. W ramach układu chłonnego wspomnieć należy również o skupiskach tkanki, zawierającej wymienione już krwinki białe. Są to miejsca szczególnie intensywnie nadzorujące ochronę organizmu – migdałki, węzły chłonne, grudki chłonne (występujące np. w jelitach), śledziona, a u młodszych dzieci grasica (czyli specjalny narząd „szkolący” krwinki). Proces powstawania i funkcjonowanie krwinek są skomplikowane, każdego dnia powstają miliony nowych komórek. Należy pamiętać, że na każdym etapie powstawania i dojrzewania krwinek może dojść do błędu. Na skutek zaburzeń w obrębie komórki przechodzi ona przemianę – staje się komórką nowotworową (dzielącą się w dużo szybszym tempie niż komórka zdrowa), niszcząc zdrowe tkanki, które ją otaczają, a po pewnym czasie wędrując po całym organizmie. Komórki nowotworowe osiedlają się wówczas w miejscach odległych od tego, w którym powstały – tak powstają przerzuty. Najczęściej występującymi nowotworami wywodzącymi się z układu krwiotwórczego i chłonnego są białaczki i chłoniaki. Czym są te choroby i czym różnią się od siebie? W największym uproszczeniu można powiedzieć, że białaczka powstaje, gdy nieprawidłowa komórka nowotworowa (blast) tworzy się w obrębie szpiku kostnego z niedojrzałych krwinek. W zależności od rodzaju krwinki, która uległa przemianie, mowa będzie o białaczce limfoblastycznej (gdy komórka nowotworu powstanie z młodych limfocytów) lub szpikowej (w tym przypadku blast powstaje z prekursorów innych niż limfocyty). Inny podział to białaczki ostre i przewlekłe. W przypadku tych pierwszych komórki nowotworu mnożą się bardzo szybko, wychodząc poza szpik kostny i uszkadzając tkanki oraz narządy. Leczenie trzeba podjąć szybko, aby opanować postęp choroby. Białaczki przewlekłe cechują się wolniejszym przebiegiem, można obserwować okresy bez objawów choroby, po których może nastąpić pogorszenie, a nawet transformacja w ostrą białaczkę. Chłoniaki również są nowotworami wywodzącymi się ze struktur układu chłonnego. Podobnie jak w przypadku białaczek, nowotwór rozwija się, gdy dochodzi do powstania błędu w obrębie jednej z komórek układu chłonnego, ale w przypadku chłoniaka komórki nowotworowe tworzą wyraźnie odgraniczony guz. Ponieważ układ limfatyczny jest rozległy, chłoniak może powstać w bardzo wielu miejscach i wywodzić się z rozmaitych komórek układu chłonnego. Ma to wpływ na rokowanie i wybór metody leczenia. W bardzo zaawansowanym stadium chłoniak może zajmować liczne tkanki organizmu, w tym szpik kostny – wówczas może niekiedy być trudny do odróżnienia od białaczki. Przyczyny białaczki i chłoniaka nie zostały do końca poznane. Uważa się, że czynniki mogące wywołać chorobę nowotworową zależą w dużej mierze od nieprawidłowości genetycznych, które – w uproszczeniu – zmniejszają kontrolę, jaką organizm sprawuje nad procesami dzielenia się komórek. W przypadku „uśpionej” czujności organizmu błędy w podziałach komórki nie są w porę wychwytywane i może dojść do rozwoju nowotworu. Znane choroby genetyczne u dzieci, w których ryzyko rozwoju choroby nowotworowej jest zwiększone, to między innymi zespół Downa, zespół Blooma, zespół Kostmanna, zespół ataksja-teleangiektazja, zespół Shwachmana i Diamonda, anemia Blackfana i Diamonda, zespół Li Fraumeniego, wrodzona agammaglobulinemia i inne zaburzenia odporności, Xeroderma pigmentosum, neurofibromatozy, przewlekłe choroby zapalne jelit oraz wrodzona polipowatość jelit. U niektórych osób zakażenie wirusem Epsteina i Barr może być czynnikiem predysponującym do rozwoju chorób nowotworowych, zwłaszcza szczególnie chłoniaka. Jak często występuje białaczka lub chłoniak u dzieci? Nowotwory są chorobami dotykającymi głównie osoby starsze. Szacuje się, że jedynie 1% wszystkich nowotworów diagnozowanych w danym roku rozpoznaje się u dzieci. W naszym kraju corocznie nowotwory złośliwe rozpoznaje się u około 1100–1200 dzieci (ok. 140–145 na milion). Białaczki są zdecydowanie najczęstszymi nowotworami wieku dziecięcego, stanowią aż 26% chorób tego typu. Wśród nich dominuje ostra białaczka limfoblastyczna (8/10 dzieci z rozpoznaną białaczką choruje właśnie na ten typ nowotworu). Najczęściej występuje ona u dzieci młodszych (2.–5. rż.). Z kolei ostre białaczki szpikowe (15–20% wszystkich białaczek wieku dziecięcego) są najczęstszymi białaczkami rozpoznawanymi u niemowląt, występują również u dzieci starszych. Drugie miejsce pod względem częstości występowania zajmują guzy OUN, stanowiące aż 22% wszystkich nowotworów dziecięcych. Kolejne są chłoniaki, stanowiące około 15% chorób nowotworowych u dzieci. Jak się objawia białaczka lub chłoniak u dzieci? Objawy białaczki lub chłoniaka u dzieci mogą być różnorodne, dlatego należy zachować czujność, zwłaszcza gdy pojawiają się dolegliwości nowe lub przebiegające inaczej niż dotychczas. W przebiegu białaczek objawy wynikają z dwóch zjawisk. Po pierwsze, komórki nowotworowe rozmnażają się w szpiku kostnym szybko i w sposób niekontrolowany, w wyniku czego nie pozostawiają miejsca dla produkcji „zdrowych” krwinek. W organizmie pojawiają się zatem skutki ich niedoboru: w przypadku zmniejszonej liczby krwinek czerwonych dochodzi do anemii, którą rozpoznać można po zwiększonej męczliwości, apatii, senności, bladości skóry i śluzówek, w przypadku zmniejszonej liczby płytek krwi jej krzepnięcie nie będzie prawidłowe, mogą więc wystąpić krwawienia z nosa, zwiększona skłonność do siniaczenia się (nawet bez urazów), a także pojawienie się tzw. wybroczyn – czerwonawych, płaskich, drobnych zmian na skórze, w przypadku niedoboru krwinek białych dochodzi do zwiększonej podatności organizmu na zakażenia, które mogą występować częściej niż zwykle. Inną grupę objawów stanowią dolegliwości wynikające z naciekania poszczególnych narządów przez komórki nowotworowe – mogą się one lokalizować niemal wszędzie. Najczęściej spotykane to: powiększenie wątroby i śledziony (najczęściej dostrzegane przez rodziców jako powiększenie obwodu brzucha), powiększone węzły chłonne, kaszel, problemy z oddychaniem (mogą wynikać z infekcji, ale również z powiększenia węzłów chłonnych znajdujących się wewnątrz klatki piersiowej – w śródpiersiu), bóle mięśniowo-kostne, zwłaszcza niewyjaśnione bóle kończyn dolnych, powiększenie jednego lub obu jąder u chłopców, asymetryczne powiększenie migdałków, objawy neurologiczne, takie jak bóle głowy, zaburzenia chodu, kłopoty z utrzymaniem równowagi i asymetria twarzy. Istotnym objawem zarówno białaczek, jak i chłoniaków jest również gorączka, która nie ma innych przyczyn. Dolegliwości są bardziej charakterystyczne dla chorych na chłoniaki to: bóle brzucha, gorączka o nieznanej przyczynie, wzmożone pocenie, zwłaszcza w nocy, świąd skóry. Podczas badania dziecka lekarz może stwierdzić – poza wymienionymi powyżej – zwiększenie częstotliwości rytmu serca i/lub oddechu, cechy duszności, powiększenie wątroby i śledziony (hepatosplenomegalia) lub guz w jamie brzusznej albo w innym miejscu (np. na szyi). Badania dodatkowe wykonane w poradni POZ wykazują najczęściej: morfologia krwi: najważniejsze parametry to liczba krwinek białych i czerwonych oraz płytek krwi; u chorych na nowotwory nieprawidłowości w obrazie morfologii krwi wynikają z tego, że nieprawidłowe komórki mnożą się dużo szybciej, wypełniając „fabrykę” – szpik kostny, nie pozostaje więc wiele miejsca na produkcję prawidłowych krwinek; najczęściej liczba krwinek czerwonych i płytek krwi jest zmniejszona, natomiast liczba krwinek białych może być zmniejszona (gdy prawidłowe krwinki białe nie są produkowane lub powstają w niewielkiej ilości), prawidłowa lub zwiększona (gdy blasty wydostały się poza szpik kostny do krwi krążącej i zaliczane są przez aparat wykonujący badanie do krwinek białych), rozmaz krwi obwodowej pozwala stwierdzić obecność blastów (nieprawidłowych krwinek białych) we krwi krążącej. Co robić w przypadku wystąpienia objawów białaczki lub chłoniaka u dziecka? Objawy, takie jak gorączka czy powiększenie węzłów chłonnych, zdarzają się u dzieci bardzo często i nie zawsze świadczą o rozwoju nowotworu. Niemniej jednak, jeżeli liczba objawów zwiększa się i nie ustępują one samoistnie, jest to sygnał alarmowy. Warto wówczas skonsultować się z pediatrą i wykonać morfologię krwi z rozmazem ręcznym – jest on dużo precyzyjniejszy niż automatyczny. Jeżeli badanie wykaże obecność nieprawidłowych komórek lub gdy stan dziecka budzi obawy, lekarz niezwłocznie skieruje dziecko do dalszej diagnostyki na najbliższym oddziale dziecięcym. W razie nieprawidłowości wskazujących na nowotwór pediatrzy niezwłocznie skierują dziecko na leczenie w ośrodku onkologicznym. W jaki sposób lekarz ustala rozpoznanie białaczki lub chłoniaka u dziecka? Wymienione powyżej objawy połączone z pogorszeniem samopoczucia dziecka są wskazaniem do rozpoczęcia diagnostyki. Zwykle przebiega ona na oddziale szpitalnym. Na początku wykonuje się podstawowe badania, takie jak morfologia krwi z rozmazem, ocena czynności nerek i wątroby oraz oznaczenie stężenia podstawowych pierwiastków, takich jak sód, potas i fosfor. Wyklucza się również inne możliwe przyczyny objawów zgłaszanych przez dziecko, np. poszukuje się ognisk infekcji. Czasami istnieją wskazania do wykonania badania RTG klatki piersiowej i USG brzucha lub szyi. W przypadku uzasadnionego podejrzenia białaczki wykonuje się badanie szpiku kostnego (mielogram). Wskazaniem do wykonania badania jest stwierdzenie nieprawidłowych komórek w rozmazie mikroskopowym krwi lub nieprawidłowy wynik morfologii wskazujący na zaburzenia w więcej niż jednej linii komórek, np. w przypadku anemii (czyli niedoboru krwinek czerwonych) z towarzyszącą małopłytkowością (czyli z niedoborem płytek krwi). Zabieg pobrania szpiku (punkcja lub biopsja szpiku) wykonuje się w znieczuleniu ogólnym, u dzieci starszych czasami w miejscowym. Lekarz najpierw podaje substancję znieczulającą ogólnie, następnie znieczula również okolicę, z której zaplanowano pobranie szpiku kostnego. Kolejny etap polega na nakłuciu krótką igłą tego obszaru kości (biodrowej, krzyżowej lub piszczeli), który zawiera szpik (jest to tzw. jama szpikowa). Szpik kostny ma konsystencję zbliżoną do krwi, pobierany jest więc za pomocą strzykawki lub specjalnej probówki. Oglądając pod mikroskopem próbkę szpiku kostnego, można dokładnie ocenić, jak wygląda produkcja krwi – czy wszystkie krwinki produkowane są w odpowiednich ilościach i czy występują komórki nowotworowe (blasty). Jeżeli tak, wykonuje się zaawansowane badania z pobranej próbki (tzw. immunofenotyp i badania genetyczne) – mają one określić charakter komórek białaczkowych, ich dojrzałość i cechy, które będą pomocne w wyborze leczenia. Chłoniaki są nowotworami o bardziej sprecyzowanej lokalizacji, o ich rozpoznaniu decyduje zatem materiał pobrany podczas biopsji. W zależności od lokalizacji zmiany może to być na przykład pobrany do badania histopatologicznego powiększony węzeł chłonny albo wycinek z guza znajdującego się na przykład w obrębie brzucha lub klatki piersiowej. O miejscu pobrania wycinka decyduje zespół onkologów i chirurgów. Badanie histopatologiczne wycinka polega na ocenie pod mikroskopem specjalnie przygotowanych wycinków przygotowanych z pobranego materiału. Ocenę materiału poszerza się również o badanie immunofenotypowe i genetyczne, które pozwala na precyzyjne określenie, z jakiego typu komórkami mamy do czynienia. W przypadku tych nowotworów jest to istotne, ponieważ decyduje o wyborze leczenia i pozwala na określenie rokowania. Najczęściej stosowany podział obejmuje chłoniaka Hodgkina (dawniej ziarnica złośliwa lub choroba Hodgkina) oraz chłoniaki nieziarnicze. Po ustaleniu rozpoznania choroby wykonuje się jeszcze wiele badań dodatkowych, pozwalających ustalić dokładny zasięg zmian chorobowych – tzw. stadium lub stopień zaawansowania. Mogą to być badania: oceniające strukturę układu nerwowego w celu wykluczenia zmian nowotworowych – punkcja lędźwiowa, okulistyczne badanie dna oka, konsultacje kardiologiczne z oceną układu krążenia, konsultacje laryngologiczne, badania obrazowe: RTG, TK, MRI, scyntygrafia lub PET (pozytonowa tomografia emisyjna). Jakie są metody leczenia białaczek i chłoniaków u dzieci? Terapia białaczek i chłoniaków jest ściśle uzależniona od charakteru komórki nowotworowej i zaawansowania choroby. Czasami nawet chorzy cierpiący na ten sam typ choroby leczeni są innymi schematami w związku z różnymi objawami początkowymi i różną odpowiedzią na początkową terapię. Głównym elementem leczenia jest chemioterapia, która polega na stosowaniu kombinacji leków niszczących komórki nowotworowe. Preparaty te, nazywane inaczej cytostatykami, mają za zadanie uniemożliwić komórkom blastycznym rozmnażanie, a także spowodować ich rozpad. Leczenie to można podzielić na cztery zasadnicze etapy: leczenie wstępne – pozwala na zmniejszenie masy komórek nowotworu i stopniowe wprowadzenie chorego w terapię, tak aby stosowane leki nie działały zbyt gwałtownie, indukcja remisji – czyli intensywne leczenie początkowe, które ma na celu zlikwidowanie komórek nowotworu w stosunkowo krótkim czasie i uzyskanie remisji, czyli braku nieobecności komórek nowotworowych w szpiku lub w innych miejscach, gdzie początkowo je stwierdzano, konsolidacja remisji – etap leczenia ukierunkowany na komórki nowotworu pozostałe po etapie pierwszym (tzw. minimalna choroba resztkowa, czyli niewielka liczba komórek, które przetrwały pierwszy etap terapii), leczenie podtrzymujące remisję – ma na celu utrwalenie stanu, w którym organizm jest wolny od nowotworu, a także zredukowanie ryzyka nawrotu choroby; etap ten jest stosunkowo długi, ale najmniej uciążliwy, stosowane są tu często preparaty doustne, a większość czasu pacjent spędza w domu. Pacjenci i ich rodziny często obawiają się skutków ubocznych chemioterapii. Leczenie to ukierunkowane jest na komórki najszybciej rozmnażające się w organizmie, a do tej grupy należą komórki nowotworowe. Niestety, prawidłowe komórki organizmu również mogą zostać uszkodzone w procesie leczenia, stąd działania niepożądane stosowanych leków. Najczęściej zdarzają się: uszkodzenie śluzówki jamy ustnej i innych odcinków przewodu pokarmowego – z tego względu u pacjentów w trakcie leczenia konieczna jest duża dbałość o higienę jamy ustnej, staranne i częste mycie zębów oraz stosowanie specjalnych preparatów dezynfekujących, a w okresach po poszczególnych cyklach chemioterapii wskazana może być również specjalna dieta, nudności, wymioty, biegunka, wypadanie włosów, na skutek uszkodzenia szpiku kostnego produkującego zdrowe krwinki może dojść do niedoboru poszczególnych grup prawidłowych komórek krwi – stąd takie zjawiska, jak zwiększona skłonność do krwawień, zmniejszenie odporności, większa podatność na infekcje, anemia; należy jednak pamiętać, że po pewnym czasie organizm regeneruje się i wszystko powraca do normy. Innym rodzajem terapii, stosowanym dość często w leczeniu nowotworów układu krwiotwórczego i chłonnego, jest radioterapia (napromienianie). Polega ona na stosowaniu odpowiednio dobranej wiązki promieni jonizujących, które niszczą guz lub stosowane są jako profilaktyka (w przypadku niektórych białaczek radioterapia ma zapobiegać rozwojowi choroby w układzie nerwowym). Kwalifikacji do naświetlań i dokładnego ustalenia schematu terapii dokonuje lekarz specjalizujący się w tej dziedzinie, po uzyskaniu dokładnych informacji na temat choroby pacjenta. Ten rodzaj leczenia może wymagać specjalnej pielęgnacji skóry i śluzówek jamy ustnej, które mogą być bardziej wrażliwe po radioterapii. Przeszczepienie komórek krwiotwórczych, pochodzących najczęściej ze szpiku kostnego, jest metodą stosowaną jedynie u niektórych chorych na białaczki i chłoniaki z chorobą zaawansowaną lub źle reagującą na chemioterapię. Polega na dożylnym podaniu komórek szpiku kostnego pobranych od dawcy. W zależności od dawcy wyróżnia się przeszczepy alogeniczne (gdy dawcą jest osoba spokrewniona lub niespokrewniona), autologiczne (gdy przeszczepia się zabezpieczone wcześniej komórki samego chorego) lub syngeniczne (gdy przeszczepiony materiał pochodzi od bliźniaka jednojajowego). Ta metoda lecznicza działa na kilka sposobów. Pierwszym jest zastosowanie chemioterapii wysokodawkowej, która całkowicie eliminuje szpik kostny biorcy (wraz z komórkami nowotworowymi). Kolejnym jest działanie przeszczepionego szpiku. Ma on zdolność odnowienia całego układu krwiotwórczego i jest w stanie działać przeciw nowotworowi (tzw. reakcja przeszczep przeciwko białaczce), ale także przeciw komórkom biorcy, co zmniejsza częstość nawrotów choroby nowotworowej, ale może też być również przyczyną poważnych działań niepożądanych (tzw. reakcja przeszczep przeciwko gospodarzowi). Leczenie wspomagające to kolejny istotny element postępowania u chorych na białaczkę lub chłoniaka. Stosuje się je, zanim organizm wzmocni się na tyle, aby mógł sobie radzić samodzielnie. Należy więc stosować ochronę przed infekcjami, np. podawać profilaktycznie antybiotyki lub leki wspomagające odnowę krwinek białych. Niezbędne może się okazać także przeprowadzenie szczepień ochronnych, np. przeciwko grypie. Jeżeli pacjent cierpi na anemię lub występują krwawienia, może zajść potrzeba przetoczenia preparatów krwi. Stosuje się również leki przeciwwymiotne i przeciwbólowe. Niezbędna jest częsta kontrola czynności poszczególnych narządów, takich jak wątroba, nerki i układ krążenia, aby monitorować ewentualne uszkodzenia powstałe w przebiegu choroby i leczenia. Bardzo wskazana jest również zdrowa, wartościowa dieta – czynnikiem dodatkowo obciążającym organizm jest zmniejszenie masy ciała, należy mu więc jej skutecznie zapobiegać. Nie należy zapominać o bezcennym wsparciu rodziny i bliskich oraz pomocy psychologicznej – w przypadku dzieci istotne jest zwłaszcza przybliżenie wiedzy o chorobie w odpowiedni sposób oraz pomoc w uporaniu się z przykrymi dolegliwościami i zmianą sposobu funkcjonowania całej rodziny. Dobrze jest również zasięgnąć informacji na temat nieco bardziej „przyziemnych” spraw, takich jak możliwość uzyskania orzeczenia o niepełnosprawności czy zasiłku pielęgnacyjnego dla dziecka, urlopu/zwolnienia lekarskiego na okres intensywnego leczenia szpitalnego oraz pomocy fundacji współpracujących z oddziałami hematoonkologicznymi. Czy możliwe jest całkowite wyleczenie białaczki lub chłoniaka u dziecka? Tak, obecnie całkowite wyleczenie białaczki lub chłoniaka u dzieci jest możliwe. Szacuje się, że w przypadku ostrej białaczki limfoblastycznej trwale wyleczonych zostaje ponad 80% dzieci. Rokowanie uzależnione jest w dużej mierze od stopnia zaawansowania choroby w momencie ustalenia rozpoznania, dlatego należy pamiętać o konieczności regularnych kontroli lekarskich i zgłaszania się na badania profilaktyczne. Każde badanie bilansowe dziecka jest szansą na wcześniejszą diagnozę! Co trzeba robić po zakończeniu leczenia białaczki lub chłoniaka u dziecka? Po zakończeniu intensywnego leczenia szpitalnego pacjent otrzymuje tak zwane leczenie podtrzymujące, które prowadzone jest najczęściej w warunkach domowych. Polega ono na stosowaniu leków doustnych, które mają za zadanie powstrzymanie nawrotu choroby. W tej fazie postępowania bardzo ważne jest przestrzeganie zaleceń prowadzącego specjalisty, nie jest to bowiem koniec leczenia onkologicznego, a choć odbywa się w domu, jest w dalszym ciągu niezbędnym elementem terapii, bez którego może dojść do nawrotu choroby. Dlatego istotne jest przyjmowanie leków w zaleconym schemacie, okresowe wykonywanie morfologii innych badań krwi, a także zgłaszanie się na kontrole do ośrodka prowadzącego leczenie. Należy pamiętać o konieczności zgłaszania niepokojących objawów, zwłaszcza infekcji, a także dolegliwości, które przypominają objawy występujące podczas ustalania rozpoznania – należy wówczas bezwzględnie zgłosić się na badania, aby wykluczyć wznowę choroby. Po czasie określonym w schemacie leczenia odstawia się leki doustne i wykonuje szereg badań potwierdzających remisję choroby – można wówczas powiedzieć, że pacjent został wyleczony. Może on jednak nadal pozostawać pod opieką prowadzącego ośrodka w celu wykrycia ewentualnych powikłań (tzw. późnych) po stosowanym leczeniu. Co robić, aby uniknąć zachorowania na białaczkę lub chłoniaka u dziecka? U dzieci zdrowych nie istnieją metody zapobiegania zachorowaniu na białaczkę lub chłoniaka. Ważne jest szybkie zgłaszanie się do lekarza w razie wystąpienia niepokojących objawów opisanych powyżej. Dzieci z rozpoznanymi wadami genetycznymi wymienionymi na początku artykułu powinny podlegać szczegółowej kontroli lekarskiej z racji zwiększonego ryzyka wystąpienia choroby nowotworowej. Last updated lip 20, 2018 Chłoniak jest rodzajem nowotworu układu limfatycznego. Wpływa on na funkcjonowanie i pracę białych krwinek zwanych limfocytami. Wpływa na rodzaj białych krwinek zwanych limfocytami. Pomagają one zwalczać choroby, które atakują organizm człowieka. Odgrywają ważną rolę w układzie rodzaj raka zaczyna się w białych ciałkach krwi lub limfocytach. Związku z tym, że jest on obecny w krwioobiegu, może rozprzestrzeniać się lub dawać przerzuty różnym częściom ciała. Chłoniak może występować w każdym wieku, ale jest jedną z najczęstszych przyczyn raka u dzieci i młodych ludzi w wieku od 15 do 24 lat. W większości przypadków jest on wyleczalny. Informacje w pigułce Chłoniak jest nowotworem węzłów chłonnych i układu limfatycznego. Dwa główne typy to typu T oraz typ B – najbardziej popularny. Głównym objawem jest zwykle: powiększenie węzłów chłonnych, które nie ustępuje, jak zwykle po przechodzonej infekcji. Nie ma sposobu, aby zapobiec rozwoju chłoniaka, ale wskaźniki przeżycia po leczeniu są dobre. Objawy Objawy chłoniaka są podobne do chorób takich jak choroby wirusowe i przeziębienie, ale trwają dłużej niż można się było spodziewać. Niektóre osoby nie będą miały żadnych objawów, ale niektóre mogą zauważyć obrzęk węzłów chłonnych. Są one rozmieszczone na całym ciele, często w szyi, pachwinie, brzuchu lub pod pachami. Obrzęki są zwykle bezbolesne, ale ból może wystąpić, gdy powiększone gruczoły naciskają na narządy, kości i inne struktury. Bardzo często symptomy chłoniak są mylone z objawem bólu pleców. Węzły chłonne mogą puchnąć podczas różnych infekcji, takich jak przeziębienie, ale w chłoniaku obrzęk nie znika. Ból towarzyszy obrzękowi, jeśli jest spowodowany infekcją. Niestety, nakładanie się objawów może prowadzić do błędnej diagnozy. Jakikolwiek, niepokojący obrzęk gruczołów powinien być przesłanką wartą zweryfikowania u lekarza. Inne objawy obu typów chłoniaka mogą obejmować: Przewlekła gorączka bez aktywnej infekcji, nocne poty, gorączka i dreszcze, utrata masy ciała i utrata apetytu, swędzenie ciała, uporczywe zmęczenie lub brak energii, ból w węzłach chłonnych po wypiciu alkoholu. Dodatkowe objawy, które mogą wskazywać na chłoniaka nieziarniczego obejmują: uporczywy kaszel, duszność, ból lub obrzęk brzucha. Ból, osłabienie, paraliż lub inne zaburzenie czucia mogą wystąpić, gdy powiększony węzeł chłonny naciska na nerwy rdzeniowe lub rdzeń kręgowy. Chłoniak może się szybko rozprzestrzeniać z węzłów chłonnych do innych części ciała poprzez układ limfatyczny. W miarę rozprzestrzeniania się nowotworowych limfocytów w inne tkanki, zdolność organizmu do zwalczania infekcji słabnie. Przyczyny Nowotwór pojawia się, gdy dochodzi do niekontrolowanego wzrostu nieprawidłowych komórek, które rozwijają się i rozprzestrzeniają. Normalnie funkcjonujący system likwiduje te komórki. Tkanka limfatyczna jest połączona z całym ciałem. Jeśli komórki nowotworowe rozwiną się w układzie limfatycznym, mogą łatwo przenosić się z pierwotnego miejsca do innych tkanek i narządów, w tym także poza układem. Chłoniak najczęściej rozprzestrzenia się na wątrobę, szpik kostny lub płuca. W ziarnicy złośliwej nowotwór zazwyczaj atakuje jeden węzeł chłonny po drugim. W przypadku chłoniaka nieziarniczego nowotwory mogą powstawać w różnych węzłach chłonnych, pomijając pozostałe. Dokładnie, co powoduje chłoniaka jest niejasne, ale istnieją pewne czynniki ryzyka. Czynniki ryzyka Dwa różne typy chłoniaka mają różne czynniki ryzyka. Chłoniak nieziarniczy Czynniki ryzyka dla chłoniaka nieziarniczego obejmują : Wiek: Większość chłoniaków występuje u osób w wieku powyżej 60 roku życia, ale niektóre typy częściej atakują dzieci i młodych ludzi. Płeć: niektóre typy są bardziej prawdopodobne u kobiet, inne częściej u mężczyzn. Pochodzenie etniczne i lokalizacja: osoby rasy białej są mniej narażone na rozwój chłoniak. Chemikalia i promieniowanie: Promieniowanie jądrowe i niektóre chemikalia stosowane w rolnictwie zwiększają ryzyko powstania chłoniak nieziarniczego. Niedobór odporności: osoba z osłabionym układem odpornościowym jest bardziej zagrożona. Może to być spowodowane np. HIV lub AIDS bądź też lekami stosowanymi po przeszczepie narządu. Choroba autoimmunologiczna: reumatoidalne zapalenie stawów czy celiakia. Zakażenie: Niektóre wirusowe i bakteryjne infekcje, które przekształcają limfocyty zwiększają ryzyko, np. wirus Epsteina-Barra, który powoduje mononukleozę gruczołową . Implanty piersi: mogą powodować anaplastyczny chłoniak wielkokomórkowy w tkance piersi. Masa ciała i dieta: otyłość ma związek z rozwojem chłoniak. Ziarnica złośliwa Czynniki ryzyka chłoniak złośliwego obejmują: Infekcyjna mononukleoza: Zakażenie to może powodować mononukleozę, co zwiększa ryzyko wystąpienia chłoniaka. Wiek: osoby w wieku od 20 do 30 lat i osoby w wieku powyżej 55 lat są bardziej zagrożone Płeć: Jest nieco bardziej powszechny u mężczyzn. Lokalizacja: chłoniak Hodgkina występuje najczęściej w USA, Kanadzie i Europie Północnej. Najmniej powszechny jest w Azji. Genetyka: występowanie chłoniak u jednego z krewnych zwiększa ryzyko powstania u innych członków rodziny. Zamożność: Ludzie o wyższym statusie społeczno-ekonomicznym są bardziej zagrożeni Zakażenie HIV: choroba ta osłabia układ odpornościowy, przez co zwiększa ryzyko wystąpienia chłoniaka. Leczenie Rodzaj leczenia zależy od typu posiadanego chłoniak. Niestety, złośliwe chłoniaki są ciężkie do wyleczenia, ale można skorzystać ze standardowych sposobów leczenia. Niestabilny lub wolno rosnący chłoniak może wymagać tylko obserwacji. Jeśli leczenie jest konieczne, może to obejmować: Terapię biologiczną: stymuluje układ odpornościowy do atakowania komórek rakowych poprzez wstawianie żywych mikroorganizmów do organizmu. Terapię przeciwciałami: przeciwciała syntetyczne są wprowadzane do krwioobiegu w celu zwalczania antygenów nowotworowych. Chemioterapię: to agresywne leczenie farmakologiczne służące do zabijania komórek nowotworowych. Radioimmunoterapię: dostarcza ona wysoko radioaktywnych dawek bezpośrednio do rakowych komórek B i komórek T, w celu ich zniszczenia. Radioterapię: służy do skupienia się na małych obszarach raka. Przeszczep komórek macierzystych: może przywrócić uszkodzony szpik kostny po chemioterapii wysokimi dawkami lub radioterapii . Sterydy: mogą być wstrzykiwane w celu leczenia chłoniaka. Zabieg chirurgiczny: można go użyć do usunięcia śledziony lub innych narządów po rozprzestrzenianiu się chłoniak, czyli gdy w organizmie wykryto przerzuty. Jestem absolwentką Politechniki Białostockiej na wydziale Zarządzania. Od lat interesował mnie zdrowy tryb życia, dietetyka oraz sport. Będąc w licealnej klasie sportowej brałam udział w wielu zawodach biegowych. Obecnie poszerzam swoją wiedzę czytając pisma branżowe. Portal powstał po to, aby mogła dzielić się zdobytą wiedzą oraz zachęcać czytelników do zmiany swoich nawyków na lepsze. Kursy i szkolenia: 1. Kurs Dietetyki i Suplementacji Sportowej - 20-21 listopada 2010 - Fundacja AWF Katowice 2. Żywienie w jednostkach chorobowych - - Warszawa 3. Żywienie kobiet w ciąży i dzieci - - Warszawa 4. Niedożywienie w praktyce dietetycznej - - Wrocław - Polskie Towarzystwo Żywienia Klinicznego 5. II Ogólnopolska Konferencja Dietetyki Congressus Dietetica (Łódź, 23-24 marca 2012r.) 6. Szkolenie „ Edukator w cukrzycy” nr certyfikatu: 39/09/2013 (Poznań, 21 września 2013r.) 7. Konferencja Fit-Medical Forum 2014 (Poznań, 24 stycznia 2014r.) 8. Warsztaty szkoleniowe „Niedożywienie w praktyce dietetycznej” (Wrocław, 25 czerwca 2014r.) 9. XIX Międzynarodowy Kongres Polskiego Towarzystwa Kardiologicznego (Wrocław, 1-3 października 2015r.) 10. Konferencja „Zalecenia Kliniczne Polskiego Towarzystwa Diabetologicznego 2016 – Jak optymalnie leczyć cukrzycę i jej powikłania? (Wrocław, 6 kwietnia 2016r.) 11. Warsztat doskonalący - Psychologia w dietetyce - - Rzeszów - Centrum Szkoleń Dietetyki Klinicznej Witam, dzisiaj odebrałam wyniki usg i krwi po przeglądzie technicznym kotka...niepokoi mnie następujący opis z usg”Węzły chłonne krezkowe lekko powiększone (krezkowe o średnicy 4-4,5 mm), zmienione odczynowo. Wokół węzłów oraz korzenia krezki widoczny dość znaczny odczyn zapalny”. Czy to początki chłoniaka u kotka? Zaczynam lekko świrować - w kwietniu już pożegnałam jednego kotka z powodu nowotworu trzustki... Inne narządy ok, w krwi podwyższona tyroksyna do dehydrogenaza do 7, białko całkowite do aluminy do 4,5, eozynofile do 8,7, neurofile obniżone do 46% (nie mogę wstawić więcej zdjęć z usg i krwi, dlatego opisałam). Lekarz nie powiedział nic, kontrola za 3 tygodnie... Cytat Inicjator dyskusji Opublikowany : 05/08/2021 17:48 Dzień samym badaniu USG nie da się stwierdzić, czy pacjent ma chłoniaka czy tż nie. W przypadku chłoniaka jelit, decydujący jest wynik badania bioptatu lub wycinka, pobranego ze śluzówki narządu. Powiększenie węzłów chłonnych krezkowych, wraz z odczynem zapalnym krezki może sugerować toczący się w obrębie jamy brzusznej proces zapalny – może on dotyczyć jelit, wątroby, żołądka, nerek, pęcherza, słowem każdego narządu w jamie brzusznej. Z pewnością warto mieć szczególną uwagę na pupila, zwłaszcza przy takim wyniku, jednak proszę nie popadać w panikę. Jeśli w czasie badania kontrolnego, za 3 tygodnie, zaleconego przez lekarza prowadzącego, okaże się, że powiększenie węzłów chłonnych utrzymuje się, warto porozmawiać z lekarzem prowadzącym o dalszych możliwościach diagnostyki tego zwyrodnienia (można na przykład wykonać biopsję cienkoigłową albo pobrać wycinki do badania histopatologicznego w czasie laparotomii zwiadowczej). Warto też upewnić się, czy pupil nie ma problemów z trzustką (nie wspomniała Pani nic o lipazie dggr). Podniesione eozynofile mogą sugerować obecność pasożytów wewnętrznych lub reakcję alergiczną. Rozumiem, że kot nie wykazuje żadnych niepokojących objawów i badania jakie Pani wykonywała były profilaktyczne?Pozdrawiam, Katarzyna Hołownia-Olszak, lekarz weterynarii. OdpowiedźCytat Opublikowany : 10/08/2021 08:04 Od roku mam powiększone 2 węzły podżuchwowe. Małe do 1 cm, niezbyt miękkie. Lekarka twierdzi, że nie są powiększone, a obok tych większych wyczuwam kilka mniejszych węzełków. Ale najbardziej martwią mnie dwa zgrubienia, takie po 4 mm nad obojczykiem, blisko siebie, ale chyba nie są zrośnięte. Takie niezbyt twarde, niezbyt miękkie, nieprzesuwalne. Ciągle je dotykam i naciągam. Czy od tego mogły się powiększyć? Te nadobojczykowe znalazłam z dwa miesiące temu, więc nie wiem odkąd je mam. Badały mnie dwie lekarki i stwierdziły, że nie mam powiększonych węzłów chłonnych, że mogły być kiedyś powiększone, ale teraz są prawidłowe. Ale ja nadal się martwię. Nie mogę spać, tyle się naczytałam o tych chłoniakach. KOBIETA ponad rok temu Przerost prostaty a rak Witam serdecznie! W ocenie węzłów chłonnych istotne jest badanie lekarskie. To co sami wyczuwamy nie zawsze musi oznaczać, że są to powiększone węzły chłonne - a np. kość, mięsień itp. Czasami węzły chłonne fizjologicznie wyczuwa się bez związku z ich powiększeniem zwłaszcza u osób szczupłych - przecież naturalnie mają do kilku milimetrów średnicy. Myślę, że powinna Pani zaufać lekarzowi, który Panią badał. Oczywiście, jeżeli zauważy Pani coś niepokojącego zawsze warto ponownie skonsultować się z lekarzem. Pozdrawiam serdecznie 0 Nasi lekarze odpowiedzieli już na kilka podobnych pytań innych znajdziesz do nich odnośniki: Co oznacza powiększenie się węzłów chłonnych po pachą u osoby z dobrymi wynikami morfologi krwi? – odpowiada Lek. Tomasz Stawski Powiększone węzły chłonne podżuchwowe i po lewej stronie nadobojczykowy – odpowiada Dr Jolanta Nagadowska Powiększone węzły chłonne - czy to objaw białaczki lub ziarnicy? – odpowiada Lek. Agnieszka Barchnicka Jak szybko powiększają się węzły chłonne szyi i obojczykowe? – odpowiada Lekarz chorób wewnętrznych Łukasz Wroński Powiększone węzły chłonne z lewej strony szyi – odpowiada Lek. Magdalena Pikul Czy węzły chłonne mogą być powiększone nieustannie? – odpowiada Lek. Radosław Kalisz Na co wskazuje opis USG u 36-latki? – odpowiada Lek. Aleksandra Witkowska Czy ja mogę mieć chłoniaka? – odpowiada Lek. Tomasz Budlewski Czy możliwe jest, aby zmiana ta była manifestacją chłoniaka? – odpowiada Pawe Żmuda-Trzebiatowski Czy w tym miejscu znajduje się węzeł chłonny nadobojczykowy? – odpowiada Lek. Paweł Szadkowski artykuły Fot. Hero Images / Getty Images Morfologia jest badaniem podstawowym wykorzystywanym również w diagnostyce chłoniaka Hodgkina. Odchylenia od normy w badaniu laboratoryjnym mogą nie pojawić się u każdego, a w zależności od postępu choroby wynik morfologii u osób z chłoniakiem może się znacząco różnić. Chłoniak Hodgkina jest klonalnym rozrostem komórek Reed-Sternberga i komórek Hodgkina, które wywodzą się z limfocytów B. Nie jest znana etiologia tej choroby, zmiany odczynowe są obecne przede wszystkim w obrębie węzłów chłonnych. Jednym z badań mogących wskazywać na tę jednostkę chorobową jest morfologia. Morfologia a chłoniak Hodgkina Morfologia jest podstawowym badaniem krwi, które pozwala na określenie stanu elementów morfotycznych krwi. Umożliwia ocenę wartości krwinek czerwonych, ich ilość, objętość, wysycenie hemoglobiną. Pozwala na określenie ilości płytek krwi i wskaźników układu białokrwinkowego. Ten ostatni wskazuje na udział procentowy poszczególnych frakcji białych krwinek, a jego zaburzenia są częstą wskazówką laboratoryjną w poszukiwaniu choroby. W przypadku chłoniaka Hodgkina morfologia nie zawsze ulega zmianie. Właściwie odsetek osób z zaburzeniami w morfologii krwi, szczególnie na wczesnym etapie rozwoju choroby, jest niewielki. Chłoniak Hodgkina – obraz kliniczny Początkowo objawy są ogólne: znaczne osłabienie, męczliwość, ból węzłów chłonnych i świąd skóry. Zdarzają się utrata masy ciała i poty nocne z towarzyszącą wysoką gorączką. Stopień I chłoniaka charakteryzuje się powiększeniem jednego węzła lub grupy przyległych węzłów chłonnych. Obejmuje również pojedynczą zmianę pozawęzłową, jednak wtedy bez jednoczesnego zajęcia węzłów chłonnych. Najbardziej zaawansowane jest stadium IV chłoniaka, charakteryzujące się nie tylko zajęciem węzłów chłonnych, ale również odległymi naciekami pozalimfatycznymi. Przekonajcie się, jakie znaczenie ma badanie na obecność genów BRCA1 i BRCA2: Zobacz film: Gen BRCA a nowotwory. Źródło: 36,6 Objawy związane z zajęciem węzłów chłonnych zależą od lokalizacji zmian. Jeśli są to zmiany w śródpiersiu, mogą wywołać kaszel, duszność. W innych miejscach w organizmie – niedrożność przewodu pokarmowego, zatrzymanie moczu i nie tylko. Pozawęzłowe zmiany obejmują powiększenie śledziony, wątroby i zmiany w kościach, macicy, skórze, szpiku, co daje odzwierciedlenie w badaniach krwi, w tym w morfologii. Początkowo choroba szerzy się przez ciągłość na sąsiadujące okolice, a następnie drogą krwi do odległych struktur limfatycznych i narządów wewnętrznych. Badania w diagnostyce chłoniaka Hodgkina Pierwszym wykonywanym badaniem jest morfologia krwi. Jak wcześniej wspomniano, tylko część chorych wykazuje istotne zmiany w tym badaniu podstawowym. U około 15% chorych wzrasta poziomu neutrofilii, eozynofilii i limfocytów. Morfologia w przebiegu chłoniaka Hodgkina może wskazywać na małopłytkowość, niedokrwistość (najczęściej normocytową), a czasami niedokrwistość autoimmunohemolityczną. Potwierdzenie rozpoznania wymaga przeprowadzenia szerszego panelu badań, jak pobranie węzła chłonnego do analizy i badanie histopatologiczne.

chłoniak u dzieci forum